رژیم جمهوری اسلامی بار دیگر با بگیر و ببند، محاکمه و زندانی کردن فعالین کارگری بر ابعاد فشارهای خود بر جنبش کارگری ایران افزوده است. بر طبق اخبار منشر شده فعالین کارگری شاهرخ زمانی، محمد جراحی، نیما پوریعقوب و ساسان واهبی‌ وش که از چندین ماه پیش بازداشت و در زندان های رژیم بسر می بردند، اخیرا در شهر تبریز و در یکی از دادگاههای دربسته دستگاه قضائی رژیم به احکام زندان طویل المدت محکوم شده اند. احکام صادر شده علیه این فعالین کارگری، در چند سالِ اخیر و در قبال پرونده های مشابه بی‌سابقه بوده است.

بر طبق حکم صادره "شاهرخ زمانی" به 10 سال زندان تعزیری به اتهام تشکیل گروه مخالف نظام و یک سال حبس تعزیری به اتهام فعالیت تبلیغی عیله نظام و جمعا به 11 سال زندان محکوم شده گردیده است. "محمد جراحی" نیز به 5 سال زندان تعزیری به اتهام تشکیل گروه مخالف نظام محکوم شده است. همچنین "نیما پوریعقوب" به 5 سال زندان تعزیری به اتهام تشکیل گروه مخالف نظام و یکسال زندان به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام و جمعا 6 سال زندان تعزیری محکوم شده است. "ساسان واهبی ‌وش" نیز به 91 روز زندان تعزیری به اتهام عضویت در گروه مخالف نظام، و 91 روز زندان به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام، و جمعا به 6 ماه زندان محکوم شده است. اینها در حالی است که "رضا شهابی" از اعضای هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران که بیش از یک سال قبل توسط ماموران امنیتی رژیم بازداشت شده است همچنان در زندان بسر می برد و دستگاه قضایی رژیم تاکنون چندین بار جلسه محاکمه وی را به بهانه های واهی تعلیق نموده است. همچنین گفتنی است که کورش بخشنده فعال کارگری و عضو "کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری" روز یکشنبه 6 شهریور ماه توسط نیروهای امنیتی در منزل خود دستگیر و روانه زندان شد همچنان در بلاتکلیفی بسر می برد.

اکنون نباید بر کسی پوشیده باشد که تشدید فشار بر فعالین و پیشروان جنبش کارگری، تشدید فضای امنیتی در شهرهای مختلف ایران، یورش به خانه های مردم برای جمع آوری و تخریب آنتن های ماهواره ای همگی بخشی از یک سیاست آگاهانه و برنامه ریزی شده رژیم جمهوری اسلامی با اهداف دراز مدت تر است. رژیم جمهوری اسلامی در این شرایط که ابعاد بحران اقتصادی و فقر و فلاکت توده ای تحت تأثیر بحران جهانی سرمایه داری و تداوم تحریم ها، ابعاد گسترده تری پیدا کرده است، در شرایطی که کشمکش جناح های درون رژیم بر سر استراتژی بقای رژیم عمیق تر شده است، و مردم ایران تحت تأثیر تحولات انقلابی در کشورهای منطقه اعتماد بنفس بیشتری پیدا کرده اند، بیش از هر زمان دیگری از رشد جنبش اعتراضی کارگران و خیزش های توده ای شهری هراسناک شده است. سران رژیم از نقش آگاهانه ای که جنبش کارگری به همت رهبرانش می تواند در دل اوضاع سیاسی کنونی ایفا کند بشدت نگران است.

رژیم سرمایه داری اسلامی برای مقابله با خطر رشد اعتراضات و اعتصابات کارگری و خیزش های شهری فضای جامعه را امنیتی کرده و جنبش کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی را آماج اقدامات سرکوبگرانه خود قرار داده است. رژیم که از نقش رهبران و پیشروان کارگری در هدایت و سازمانیابی جنبش کارگری و از تلاش آنها برای متحد و سراسری کردن مبارزه کارگران کاملا آگاه است، می خواهد جنبش کارگری را از حضور این رهبران که محصول پیشروی این جنبش در چند سال اخیر بوده اند محروم کند، و با زهر چشم گرفتن از دیگر فعالین کارگری آنها را در پیشبرد امر مبارزاتی خود محتاط کند. این در حالی است که طبقه کارگر ایران در مصاف هایی که در پیش رو دارد به حضور این رهبران و پیشروان خود نیاز مبرم و حیاتی دارد.

فعالین و پیشروان جنبش کارگری که در شرایط حساس کنونی مبارزه خود را پیش می برند لازم است با هوشیاری اهداف پشت سر نقشه های رژیم را دریابند و متحدانه برای خنثی کردن سیاست های آن گام بردارند. جنبش مبارزاتی کارگران در طی سالهای اخیر نسل تازه ای از فعالین و پیشروان کارگری را در دل خود پرورده کرده است. طبقه کارگر به وجود این رهبران در مبارزه ای که پیشارو دارد نیاز حیاتی دارد، نباید گذاشت که رژیم با تشدید فشارهای خود آنها را از محیط کار و مبارزه کارگران دور کند و به گوشه زندان انتقال دهد. وجود طیف نسبتا وسیعی از فعالین کارگری در شهرها و مراکز کارگری مختلف که روابط نسبتا گسترده ای با هم دارند از دستاوردهای این دوره جنبش کارگری است که حفظ آنها از اهمیت و جایگاه خاصی در امر سراسری کردن مبارزات کارگران برخوردار است. رژیم مطابق طرحی از پیش تعیین شده می خواهد با تعقیب و بگیر و ببند و زندانی کردن این رهبران، جنبش طبقه کارگر و آزادیخواهانه مردم ایران را از این دستاوردها محروم کند. باید یکپارچه و متحدانه با این سیاست رژیم به مقابله پرداخت. مقابله با نقشه های رژیم از همه تشکل ها و نهادهای مسقل کارگری در داخل موضع مشترک، اتحاد عمل و همکاری های گسترده را می طلبد.

در خارج کشور سازماندهی یک اعتراض و مبارزه گسترده و برپا کردن یک کارزار سیاسی و تبلیغاتی وسیع علیه سیاست های سرکوبگرانه رژیم با حضور و مشارکت همه نیروهایی که امر خود را دفاع از جنبش کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی و آزادیخواهانه در ایران تعریف کرده اند ضروری است. این آکسیون ها در صورتی که بطور موفقیت آمیز پیش برده شوند می توانند هزینه سرکوب فعالین کارگری را برای رژیم با لا ببرد و پیشروان کارگری را در موقعیت مناسبتری برای پیشبرد فعالیت هایشان قرار دهد.

حزب کمونیست ایران ضمن محکوم کردن هر گونه پاپوش دوزی و احکام صادره علیه فعالین کارگری خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط همه فعالین کارگری و زندانیان سیاسی است.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری
زنده باد سوسیالیسم

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
22 شهریور 1390 برابر با 13 سپتامبر 2011